هر چی که خاطره داری مال من

                                 اون روزای عاشقونه مال تو 

                                              این شبهای بی قراری مال من

بـی گـانـه ام بـی گـانـه***نـشــســـتـه ام آواره

شــدم دوبـــــاره تــــنـها***بی کس مثل این خدا

رفـــتـــم ز یـادهــا مـــن***رفتــم ز دل ها مـن

آخــــر چــــرا تـــو دیــگــر***حالی از من نپرسی

آخــر کــجـاســـت آنــروز***ما پیش هم نشستیم

تـــا آخـــرین نـفـس هم***از پیش هم نرفـتیم

امـــــــا چـــــــرا امـــــروز***در این روز پر شکوه

تــولــدی اسـت بـر مــن***ولی ندارمـت مــــن

مـــرا تنـها گـذاشــتـــی***فــکـر نــکن تـنهـایی

بـدان هـمیــشـه بـا تـــو***در انـدرون ذهـــنـــم

در رویـــــاهـــــای زیــبــا***دستت به دست من هست

دیــگـــر دل مـــن مـــرده***از درد دوری تـــــــــــو

چـــرا تــرکــم تــو کــردی***نمی بینــی حالم را    

من می کشم خـودم را***تا غم نکشتـه من را 

ســتــاره جـان کــجـایی***مردم از این تــنهایی

همه عزیزانم در کوششند***تا من غمگین نباشم

قــربـانــشـان مـن شوم***چـــــقـــدر مـهربانـنـد    

ولی بدان که هیـچکـس***مثل تو نیست بر من    

دوســتـت دارم ســتـاره***این لـــحـظه دیـــداره

وقتـی قــلبـها بـا هــمـه***مثل ایــنکه با همیم

                               نکند باز در راه سفری

 بی وفا سوختم از درد از ان می ترسم

                              که بیای و نیابی ذگر از من خبری

نکند دستهایمان را به زور نگاه داشته ایم

                                 چي شده تنها نشستي؟ .... مثل تو از همه دورم

واسه من زندگي سرده .... نكنه تو هم غريبي؟

                      كاش مي شد اشكهات و پاك كرد .... بميرم تو هم بريدي؟

 چه تبسم قشنگي .... وقتي به غمها بخندي

                                            آخه ارزشي نداره .... دل به اين دنيا ببندي

 نازنين دنيا همينه .... اون كه خوب بود بدترينه

                                          نكنه تنهات گذاشته .... آخره عشقها همينه

ای ستاره عزیزتر از جانم ، درسته که این شعر شاید آخرین مصراعش درست باشه ولی تو دنیا آدم های خوب خیلی بیشتر از آدم های بد هستند.من به تو قول میدم که سعی کنم که خوبترین باشم.پس تو هم خوب بمان برای همیشه.

از مـیـــــان آن ســـــتـاره هــای آســـمانــــــت           خــواهـم بـربـود مـن سـتـــاره صــادق و پـاکــــت  

به دنبـال آن ستــاره ات بســی چنـد دویـــدم           به دو دست خود گرفتمش از آسمان گــــریخــتم

آن ستــاره در دسـت من آخر شـد و خــندیــد           کــرد نــگاهـی انـدر چـشـــمـم و بــــاز بـخنــدیـد

آن ستــــاره با عشــوه و نـــاز چشــمـکـی زد           نــــاگـــه بــه دل پـرتــپـشــم عشـــق خنجری زد

نـاگفتـه نـمانـد که شـدم عاشـق چشــمــش           عــاشـــق ســــیـــرت مهتــــــابــش و قــلــبـــش

با او سـخـن از عشــق و وفــا و مـهـر گـفـتـــم           دست از همه بی وفایی و ظن و گناه من بشستم

عشــق در عـمـق وجـود من ریشـه انـداخــت           عقل از سر من گرفت و بر کوه و بیابان بینداخـت

بـا هــــزار الـــــتـمـاس و خـواهـــش و اشـــک           طلب یاری و مهر و دوستی کردم با ناله و اشـک

خــــدا و بـنـــــده‌‌‌ مـخـلــــــوق ورا گـــــواه دادم           که به غیر قلب صادق و پـاک مـن هــــیچ نـــدارم

بیــا و بــر مـن خـسـتـه و تنــــــها منـتــی نــه           آن قـــلــــــب پـــاک و صـــــادقــــت را به مــــن ده

خـلاصـه هـر چـه کـردم من بر این امـر اســـرار          همانـا من فقط از او بدیـدم بی اعـتنایی و انــکار 

ولـی آخـر مگر من دسـت از اســرار بر بـــدارم           مـگـــر مـن آن ستــاره را به حال خویش واگـذارم

کردم اسراری بیش و آخر بعد فکری او پذیرفت           خواستم دستش در دستـم بــگیـرم او پــذیـرفـت

دست بـه دست هـم در ایــن عـالــم زیــبــــــا           که همه جزء و نشـانی است از آن خـالق یـــکتـا 

بـــا هــم به خیال و رویــاهای قشنــگ رفـتیم           عقـــل و هــوش خـود از عــالم واقـعی بســتـیـم

بــا هـم از گــل و پـروانـه و گنجشـک بـگفتیـم           از لالـه کـه گـلگـون کـنـــد آن دشـــت بـــگـفتـیـم 

از جـنـــــگـــل و بیـشـه زار و کـــــوه و صـحــــرا          از چـشـــمـه و رود و آســــمـان هـــمـچـــو دریـــــا

از ستــاره پرسیـدم عشـق به چه رنـگـیـست            عشق به سان جنگلی سبز،در پاسخ من او چنین گفت

آنگـه که دوباره از خدا عشق بر زمین نشـیند           تـــو نبینی کـه کـس روی زمیـن جـز سبـز نـبینـد

پس از آنجاست که ما الون عشق سبز دانیم           بــه غیـر سـبـزی و سـبزیــنگـی و سـبز نـــدانـیم

ای هـــــات که نـاگـه شــدم از خیــال غــافـــل           چشم گشوده و دیدم آن خیال، نیست جز باطل

ای کــاش همـیـشه در خیـــال و وهــم مــانم            گــرچــه کــه بــجز بـاطـل و پوچ نیست، باز دانم 

در خیـــال باطـل برســی به آنــچـه خــــواهی           از عــــشــق و وفــــــا و دوســـتـی جز تـــبـاهــی

بــاز بــه خــــود آمـــدم و زار زار گــریـســــتــم           کــــه جــــز آدمـــی معـمـول در ایـن دنــیا نـیستم

                              آهــی و افســوســی و دردی و فــغــانــی بــکشـــیــدم

                              ای کاش که بیش از این دگر من نفسی نمی کـشیـدم 

 ستاره ای کاش این خیال ها به واقعیّت بپیوندند .............

                 درخواست من از خدا و پاسخ او

من از خدا خواستم که عادات مرا از من بگیرد.

خدا گفت: نه، این با من نیست که چیزی را از کسی برگیرم بلکه با تو است عاداتت را ترک کنی.

خدا گفت: نه، صبر ناشی از رنج و محنت است. صبر دادنی نیست بلکه یاد گرفتنی است.

من از خدا خواستم به من خوشبختی عطا کند.

خدا گفت: نه، من به تو برکت ها را داده ام، احساس خوشبختی دیگر با تو است.

من از خدا خواستم مرا از درد مصون بدارد.

 خدا گفت: نه، درد و رنج ترا از دلمشغولی های دنیوی دور کرده و به من نزدیکتر می کند.

من از خدا خواستم روح مرا اعتلا بخشد.

خدا گفت: نه، روح تو باید بوسیله خودت اعتلا پیدا کند، اما من تو را پیرایش  می کنم تا بیشتر مثمر ثمر شوی .

من از خدا خواستم تمام چیزهایی را که باعث می شود انسان از زندگی لذت ببرد در اختیارم قرار دهد.

 خدا گفت: نه، من به تو زندگی داده ام تا از تمام چیزها لذت ببری.

من از خدا خواستم کمکم کند دیگران را به همان اندازه دوست بدارم که او مرا دوست دارد.

خدا گفت: آها...بالاخره پی بردی از من چه باید بخواهی.

پس خدا همه چیز را در اختیار ما گذاشته ولی افسوس که ما قدرت تشخیس نداریم.

امروز مال تو است، آنرا به دور نینداز.

برای دنیا تو فقط یک شخص هستی، اما برای یک شخص ممکن است دنیایی باشی.

ستاره همه وجود من با هر نفس تو جون می گیره . اگه تو  نفس نکشی...........................

شاگردي از استادش پرسيد: عشق چست؟

استاد در جواب گفت:به گندم زار برو و پر خوشه ترين شاخه را بياوراما در هنگام عبور از گندم زار، به ياد داشته باش كه نمي تواني به عقب برگردي تا خوشه اي بچيني
شاگرد به گندم زار رفت و پس از مدتي طولاني برگشت.استاد پرسيد:چه آوردي؟ و شاگرد با حسرت جواب داد:هيچ! هر چه جلو ميرفتم، خوشه هاي پر پشت تر ميديدم و به اميد پيدا كردن پرپشت ترين، تا انتهاي گندم زار رفتم

استاد گفت: عشق يعني همين

شاگرد پرسيد: پس ازدواج چيست؟

استاد به سخن آمد كه:به جنگل برو و بلندترين درخت را بياور اما به ياد داشته باش كه باز هم نمي تواني به عقب برگردي

شاگرد رفت و پس از مدت كوتاهي با درختي برگشت. استاد پرسيد كه شاگرد را چه شد و او در جواب گفت:به جنگل رفتم و اولين درخت بلندي را كه ديدم، انتخاب كردم. ترسيدم كه اگر جلو بروم، باز هم دست خالي برگردم

استاد باز گفت:ازدواج هم يعني همين

به نام آن مهربان

سلام ....

دو خط موازي زائيده شدند .

 پسركي در كلاس درس، آنها را روي كاغذ كشيد

 دو خط موازي چشمشان به هم افتاد .

و در همان يك نگاه قلبشان تپيد .

و مهر يكديگر را در سينه جاي دادند .

خط اولي گفت :
ما ميتونيم زندگي خوبي داشته باشيم .
                                                  و خط دومي از هيجان لرزيد .

خط اولي گفت میتونیم خانه اي داشته باشيم در يك صفحه دنج كاغذ .

من روزها كار ميكنم  ، میرم خط  كنار يك جاده دور افتاده و متروك شوم ، يا خط كنار يك نردبام .

خط دومي گفت :

من هم ميتونم خط كنار يك گلدان چهار گوش گل سرخ بشم ، يا خط كنار يك نيمكت خالي در يك پارك كوچك و خلوت .

خط ا ولي گفت :

 چه شغل شاعرانه اي و حتما زندگي خوشي خواهيم داشت !!!

در همين لحظه معلم فرياد زد : دو خط موازي هيچ وقت به هم نمي رسند .

L
و بچه ها تكرار كردند :

 دو خط موازي هيچ وقت به هم نمي رسند

دو خط موازي لرزيدند .

به هم ديگر نگاه كردند .

 و خط دومي زد زير گريه

خط اولي گفت نه اين امكان ندارد حتما يك راهي پيدا ميشه .

 خط دومي گفت شنيدي كه چی گفتند !!!!!!!!!!!!!!!!؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

هيچ راهي وجود ندارد، ما هيچ وقت به هم نمي رسيم و دوباره زد زير گريه

خط اولي گفت : نبايد نااميد شد .

ما از صفحه خارج ميشيم و دنيا را زير پا ميذاريم . بالاخره كسي پيدا ميشود كه مشكل ما را حل كند.

خط دومي آروم گرفت و آن دو اندوهناك از صفحه كاغذ بيرون خزيدند از زير كلاس درس گذشتند و وارد حياط شدند و از آن لحظه به بعد سفرهاي دو خط موازي شروع شد .

آنها از دشتها گذشتند ...
از صحراهاي سوزان ...
از كوهاي بلند ...
از دره هاي عميق ...
از درياها ...
از شهرهاي شلوغ ...
سالها گذشت وآنها دانشمندان زيادي را ملاقات كردند .

رياضي دان به آنها گفت : اين محال است .هيچ فرمول رياضي شما را به هم نخواهد رساند . شما همه چيز را خراب ميكنيد .

فيزيكدان گفت : بگذاريد از همين الان نااميدتان كنم .اگر مي شد قوانين طبيعت را ناديده گرفت ، ديگر دانشي بنام فيزيك وجود نداشت .

پزشك گفت : از من كاري ساخته نيست ، دردتان بي درمان است .

شيمي دان گفت : شما دو عنصر غير قابل تركيب هستيد . اگر قرار باشد با يكديگر تركيب شويد ، همه مواد خواص خود را از دست خواهند داد .

ستاره شناس گفت : شما خودخواه ترين موجودات روي زمين هستيد رسيدن شما به هم مساويست با نابودي جهان . دنيا كن فيكون مي شود سيارات از مدار خارج ميشوند كرات با هم تصادم مي كنند نظام دنيا از هم مي پاشد . چون شما يك قانون بزرگ را نقض كرده ايد .

فيلسوف گفت : متاسفم ... جمع نقيضين محال است .

و بالاخره به كودكي رسيدند كودك فقط سه جمله گفت :

شما به هم مي رسيد
نه در دنياي واقعيات!!!
آن را در دنياي ديگري جستجو كنيد!

دو خط موازي او را هم ترك كردند و باز هم به سفرشان ادامه دادند

اما حالا يك چيز داشت در وجودشان شكل مي گرفت .
« آنها كم كم ميل رسيدن به هم را از دست مي دادند »

خط اولي گفت : اين بي معنيست .
خط دومي گفت : چي بي معنيست ؟
خط اولي گفت : اين كه به هم برسيم .

خط دومي گفت : من هم همينطور فكر ميكنم و آنها به راهشان ادامه دادند .

يك روز به يك دشت رسيدند . يك نقاش ميان سبزه ها ايستاده بود و بر بومش نقاشي ميكرد .
خط اولي گفت : بيا وارد آن بوم نقاشي شويم و از اين آوارگي نجات پيدا كنيم .
خط دومي گفت : شايد ما هيچوقت نبايد از آن صفحه كاغذ بيرون مي آمديم

خط اولي گفت : در آن بوم نقاشي حتما آرامش خواهيم يافت .

و آن دو وارد دشت شدند و روي دست نقاش رفتند و بعد روي قلمش .

نقاش فكري كرد و قلمش را حركت داد !

و آنها دو، ريل قطاری شدند كه از دشتي مي گذشت و آنجا كه، خورشيد سرخ آرام آرام، پايين مي رفت، سر دو خط موازي،

 عاشقانه

 به هم  رسيدند! هیچی نشد ندارهپس ما به هم  میرسیم 

ستاره ما حتمآ به هم می رسیم

با سپاس فراوان از خواهر عزیرم  فریبا

با سپاس فراوان از خواهر عزیرم  فریبا

 مرگ من است

 به مرگ من راضی نباش...

           شاید دیگه پرواز براش معنا نداشته باشه

اگر مستم اگر دیوونتم من

به نام جنون عشق

شبی

شب سردی است٬ و من افسرده٬ راه دوری است٬و پايی خسته٬ تيرگی هست٬و چراغی مرده٬ می کنم٬ تنها٬از جاده عبور: دور ماندند ز من٬ادمها. سايه ای از سر ديوار گذشت٬ غمی افزود مرا بر غم ها٬ فکر تاريکی و اين ويرانی بی خبر امد تا با دل من قصه ها ساز کند پنهانی٬ نيست رنگی که بگويد با من اندکی صبر٬سحر نزديک است: هر دم اين بانگ برارم از دل: وای اين شب٬چقدر تاريک است! خنده ای کو که به دل انگيزم؟  قطره ای کو که به دريا ريزم؟ صخره ای کو که بدان اويزم؟

*******

دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌
دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌دوستت‌دارم‌

*********

دوستت دارم

وقتی که اعتماد من از ريسمان سست عدالت اویزان بود و در تمام شهر قلب چراغ های مرا تکه تکه می کردند. وقتی که چشم های کودکانه عشق مرا با دستمال تيره قانون می بستند و از شقيقه های مضطرب ارزوی من فواره های خون به بيرون می پاشيد وقتی که زندگی من ديگر چيزی نبود.هيچ چيز به جز تيک تاک ساعت ديواری دريافتم٫بايد٫بايد٫بايد ديوانه وار دوستت بدارم

دیوانه ام ،نمی خواهم کسی مرا دلداری دهد

چون از همه بریده ام ،برای من

زمزمه نکنید،خانه ام را با شمع منور سازند

چون امروز پروانه بی شمع هستم

این دانه های گران را که امروز از دیده می نشانم در مقابل دانه های که از شوق دیدن می فشاند بی قدر هستند

پس مروارید اشک من امروز خریدار ندارد

همه شب بر آستانت بنشينم به گدائي به خدا كه اين گدائي ندهم به پادشاهي

از شبنم عشق خاك آدم گل شد** شوري برخاست فتنه اي حاصل شد

سر رشته عشق بر رگ روح زدن **يك قطره از آن چكيد و نامش دل شد

مرا عجز و تو را بيداد دادند      به هر كس هر چه بايد دادند

برهمن را وفا تعليم دادند          صنم را بي وفايي ياد دادند

گران كردند گوش گل پس آنكه    به بلبل فرصت فرياد دادند

زندگي جز قماري بيش نيست ***شادي و غم هر دو را خود ساختيم

گر به شادي بگذرد ما برده ايم*** گر شود طي دوره غم باختيم

به يادت داغ بر دل مي نشانم       ز ديده خون به دامن مي فشانم

چون ني گر نالم از سوزه جدائي   نيستان را به آتش مي كشانم

تو بگیر

    تو ببند

        تو بخواه

پاسخ چلچله ها را تو بده

قصه ابر و هوا را تو بخوان

تو بمان با من  تنها تو بمان

                        در رگ ساغر هستی تو بنوش

                        من همین یک نفس از جرعه ی جانم باقیست

                        آخرین جرعه ی این جام تهی را تو بنوش

لحظه دیدار با تو

لحظه دیدارتوکه مدت هاست در قلبم نشسته است وبا محبت و عشق خودت مرا زنده نگه داشته ای لحظه زیبایی است
لحظه ای که چشمان زیبايت رو از نزدیک خواهم دید وباهمون دو چشمم به توخواهم گفت هنوز هم دیوانه ات هستم
دو چشم ، دو دستی که منتظرند درون دستهای گرم توقراربگیرند،و قلبی که هرلحظه تپش اون تندتر و تندتر ميشه
یک نگاه پرازمعنا ! نگاهی که بوی بارون روميده، نگاهی که بوی عاشقی راميده ونگاهی که تنها به چشمهای تو دوخته شده است
به انتظاراون لحظه مینشینم ، شاید انتظار شیرینی باشه چون خونی دوباره در رگهایم جاری خواهد شد و شاید دیدار من با تو  تضمین امید به زندگی برایم باشه
هیچ لحظه ای زیباتر از این لحظه نیست که لحظه ای چشمانم در چشمهای تو عزيزم طلسم شود
دو چشم خیس ، دو چشم عاشق و دو چشمی که داستان عاشقی  را آغاز کردند
آری با یک نگاه عاشق هم شدیم و یک نفس نیز تا پایان عاشق خواهیم ماند
میخواهم دستانت رو بگیرم و  دوباره در چشمانت نگاه کنم ، سکوتی کنم ، چشمانم رو در چشمانت طلسم کنم ، اشکی بریزم و با تموم وجود و با صدای آهسته بگویم که خیلی دوستت دارم
میخواهم دوباره عهد ببندم که تا ابد مجنون تو باشم،عهد ببندم که قلبت روهیچ وقت به تو باز نگردانم
لحظه زیبایی است لحظه دیدار با تو عزيزم! دیدار با تو که زندگی من هستی ، خوشبختی من هستی و امید به زنده بودن من  هستی
من دنیایم راخواهم دیدم،اون لحظه است که من خوشبختی ام را میتوانم با تموم وجود احساس کنم

لحظه دیدار

                                          که آوار کند بر سرت

                                          این همه رنج را

                                          عاشقی که بعد از من

                                          بیفتد

                                          به پایت.

                                          نفرین

                                          نمی کنم

                                          که بیفتی

                                          از تک شاخه ی غرور.

                                          نفرین

                                          نمی کنم

                                          که قحطی ی یاس باشد و مریم و سیب

                                          نفرین

                                          برتو

                                          می کنم

                                          دعایت

                                          که هم یاس باشد و هم سیب باشد و هم مریم  

                                                                                                     و من

                                         ایستاده کنار تخت

                                         و تو یک خواب آسوده نروی

                                        دیگر از پیشم

                                                        نروی...

و بر دنیای غریبی میبرند همیشه در قلبم حضور داری و عشقت زندگیم را گل باران کرده استتمامی این دنیا را با قلبی پر از رمز و راز به دنبالت طی کردممحبوبم همیشه به انتظار بازگشتت خواهم ماند

عاشقان سکوت شب را ویران می کردند

گدایان بهر روزی طفلشان را کور می خواهند

طبیبان جملگی مخلوق را رنجور می خواهند

همیشه مرده شوران راضیان بر مردن مردم

بنازم مطریان مخلوق را مسرور می خواهند

هر کس بد ما به خلق گوید

                 ما چهره به غم نمی خراشیم

                             ما خوبی او به خلق گوییم

                                      تا هر دو دروغ گفته باشیم

                                       کاش می شد دیدنت رویا نبود

گفته بودی با تو میمانم ولی

                                        رفتی و گفتی که اینجا جا نبود

سالیان سال تنها مانده ام

                                        شاید این رفتن سزای من نبود

من دعا کردم برای بازگشت

                                        دست های تو ولی بالا نبود

باز هم گفتی که فردا می رسی

                                        کاش روز دیدنت فردا نبود

بازم میام

در را گشودم روی او دیدم  غم است در میزند.

ای دوستان بی وفااز غم بیاموزید وفا

غم با این همه بیگانگی هر شب به من سر میزند.

(با که گویم غم دل با تو که غمخوار منیهمه عالم اگرم پشت کنند باز تو هم یار منی)